De religies van het boek

De Abrahamische religies, of ook wel de religies van het boek; het Jodendom, Christendom en de Islam. Toen mijn kinderen voor het eerst hoorden dat de profeet ‘Isa’ dezelfde was als Jezus, rolden ze bijna van hun stoel van verbazing; ze hadden ‘Hem’ toch in een heel andere context leren kennen, en dat de hun welbekende profeet dezelfde was als het (kerst)kindje die in een stal in Bethlehem werd geboren, was wel even een verrassing.

Om de overeenkomsten nog eens te onderstrepen, en hen gelijk wat ‘Nederlandse’ basiscultuur mee te geven, hebben we onlangs een soort kinderbijbel gekocht in Nederland; bijbelse verhalen uit het oude testament; een beetje algemene ontwikkeling kan geen kwaad dacht ik, en ook de Nederlandse taal is doorspekt met bijbelse symboliek; ‘de Benjamin van de groep’ is natuurlijk pas echt te begrijpen als je je teksten kent (en een opfriscursus kon voor mij ook geen kwaad).
Terwijl de verhalen voor de kinderen een feest van herkenning zijn, en ze bij de inhoudsopgave lustig erop los raden over wie de verhalen gaan (Jozef, jaaa, dat is Yousef, David? Dawud natuurlijk, en Jacob is Yacoub!), rol ik op mijn beurt regelmatig van mijn stoel van verbazing; bij het verhaal van Simson en Dalila, de man met de kracht in zijn haar, kan ik niet anders dan concluderen dat de eerste zelfmoordaanslag die ik in de geschiedenisverhalen tegenkom door een ‘man van het volk van Israel’ is uitgevoerd op de ‘Filistijnen’, mooie inspiratiebron.

Eeen paar dagen na ‘Simson’ kom ik opnieuw het thema zelfmoord-aanslagen tegen, maar dan in de hedendaagse context in de indrukwekkende film Britz.. Een veelbelovende Pakistaans-Engelse geneeskunde studente protesteerd voor de vrijlating van haar vriendin die werd opgepakt omdat haar broer verdacht zou zijn van terrorisme..
Als haar vriendin vrij wordt gelaten, worden ze geconfronteerd met de vernederende situaties die kunnen ontstaan door de verse anti-terrorstische wetgevingen; haar hartsvriendin krijgt spreekverboden, omgangsverboden, huisarrest, meldingsplicht en mag niet bij de gesloten zitting van de behandeling van haar zaak zijn, noch zelf een advocaat kiezen.. tot overmaat van persoonlijke ramp is ze bij de verhoren hard aangepakt, en zowel uitwendig als inwendig grondig onderzocht, waarbij haar ‘maagdenvlies’ het niet overleeft heeft.. een opstapeling van vernederingen die haar enkele dagen na de vrijlating ertoe zetten zichzelf van het leven te beroven.. Als zelfs bij de reanimeringspoging de vriendin door de politie wordt gewezen op het omgangsverbod breekt er iets in haar.
Als ze voelt dat legale protestwegen haar niet ver brengen in de strijd tegen de mensonterende anti-terrorisme-wetgeving, sluit ze zich aan bij de radicale Islamitische Jihad-beweging, volgt een trainingskamp en bereid zich voor op een zelfmoordaanslag.. Tot het laatste moment lijkt het, hoop je misschien zelfs als kijker dat ze tot een ander inzicht komt… dat haar hoge opleidingniveau, haar vrijgevochtenheid, haar liefde voor een zwarte Britse man, haar broer, haar op andere gedachten kunnen brengen… dat ze misschien nog een keer glimlacht, als ze eenkind voorbij ziet huppelen, dat ze weer waardering voor het leven krijgt als ze op het muurtje gaat zitten naast een groepje ontspannen studentes, de passie ziet van de violist die op het drukke park bij de hoogste toren een intense prachtige solo speelt in het symfonie orkest.. als haar broer haar omhelst en vraagt het niet te doen..
“Waarom vermoorden we onschuldige burgers?” De bevolking kiest politici, de bevolking kijkt wegbij de implementatie van nieuwe wetgeving, velen negeren de miljoenen islamitische jongeren die het gevoel hebben dat elke nieuwe wetgeving rechtstreeks tegen hen is gericht.. zijn de burgers wel onschuldig?

Advertisement

Explore posts in the same categories: Joy, religie