Paspoortperikelen 1: NL-Iran

Vorig jaar geleden moest ik een nieuw Nederlands paspoort aanvragen. Dat had ik (voor de verandering)  ruim op tijd gezien, dus toen ik in het voorjaar in NL was, leek het me een geschikt moment dat maar eens ‘even’ te gaan doen. Kinderen mee naar de lange wachtrijen bij burgerzaken, pasfoto’s maken (verboden te lachen), nog eens mee in de wachtrij, je weet hoe dat gaat. ”U weet dat uw man toestemming moet geven voor de bijschrijving van de kinderen in uw paspoort?” Hum. Dat kwam me niet goed uit. Maar ik weet natuurlijk dat dat voor iedereen beter is, en ook belangrijk om zaken als kinderontvoering tegen te gaan, dus oke, vooruit dan maar (niet dat ik een keus had, maar als je iets zelf accepteerd en erin gelooft, maak je het jezelf een stuk gemakkelijker). “Oke, hoe kan ik dat het beste aanpakken? Mijn partner is op dit moment in Iran”. ‘nou, hij moet gewoon morgenochtend even naar de Nederlandse ambassade, zijn handtekening laten legaliseren en een formulier van toestemming invullen. Als hij dat faxt, komen we een heel eind’. “Even naar de ambassade? We wonen in Isfahan, de ambassade is meer dan 400 km rijden en misschien heeft hij morgen wel een belangrijke afspraak. Kan het niet op een andere manier?” ‘Nee’. ‘Oke, ik zal het regelen. Kunt u wel vast de kinderen bekijken en vaststellen dat zij dezelfde als op de foto zijn? Dan hoeven ze niet nog eens mee in de auto (1 uur) en in de rij (1 uur)’. Helaas kan ik dat niet doen mevrouw, ze zullen toch echt opnieuw meemoeten. Zucht.

Volgende dag, de telefoon gaat: “Elisa, ik sta bij de ambassade. Volgens de website is de ambassade open van 8.00u tot 16.00u, maar ze laten me er niet in”. ‘Waarom niet?” Eerst zeiden ze dat het visumbureau gesloten was en dat ik morgen maar terug moest komen. Toen ik vertelde dat ik helemaal geen visum wilde, en voor een legalisatie kwam, kreeg ik te horen dat de kassa op dit moment gesloten was, dus dat ik morgen maar terug moest komen. Ze laten me niet eens binnen.” Zucht. ‘Wacht maar even, ik ga wel bellen.’ Daar sta je dan in Nederland, te bellen naar de Nederlandse ambassade in Iran. “Voor Nederlands, kies 1.’ EEN. Good morning, can I help you? Well, do you see that handsome man there outside the embassy? Dat ene woordje slikte ik maar even in. “This man with the Dutch nationality wants to legalise his signature and fill in a form. As far as I know, there isn’t any money involved with this kind of legislation, is it? So, can you let him in?” ‘One moment please.’ ‘Goedemorgen, kan ik u van dienst zijn?’ Juist. nu kunnen we beginnen. Mohsen mocht binnenkomen.

Nu wilde het noodlot dat manlief niet twee, maar slechts een van de kinderen officieel had erkent en in zijn eigen paspoort een keer had laten bijschrijven. Foutje. Nou, dat valt wel op te lossen lijkt me, dacht ik nog naief. “Laat hem op zijn formulier tekenen voor toestemming voor de bijschrijving van alle kinderen die ik gebaard heb met de naam Saberi, en dan zal burgerzaken in NL wel verifieren welke geboorteaktes er zijn en of dat een, twee of meer kinderen zijn. Twee natuurlijk, want die staan reeds in mijn oude paspoort, en daar zal hij dan ook wel eerder een keer toestemming voor hebben gegeven. ‘Helaas mevrouw, hij zal eerst de geboorteaktes van beide kinderen in Teheran moeten overleggen, voor uw partner toestemming kan geven voor de bijschrijving van deze twee kinderen… zucht.
“Weet u wat? Dat paspoort is nog wel een paar maanden geldig, he? Komt u maar gewoon terug naar Iran, en dan komt u ‘gewoon’ samen met uw man, kinderen, pasfoto’s en geboorteaktes uw nieuwe paspoort aanvragen.” “Ja, dat moet dan maar”.

Een paar maanden later… Heeft u een momentje? Een half uur later: ‘Heeft u al goede pasfoto’s gemaakt? Ja? Goh, de meeste mensen moeten eerst nog nieuwe foto’s maken volgens de nieuwe norm’. (Nou, het is dat ik ze heb, maar u had gezien uw ervaring dat toch ook al vast voor we een half uur gewacht hadden kunnen vragen? Er valt nog wel wat te verbeteren op het gebied van klantvriendelijkheid en efficientie, maar dat terzijde).
Een uur en drie formulieren later: ‘Heeft u uw trouwakte ook meegenomen?’ (hoe lang woont u eigenlijk al buiten Nederland? Heeft u wel eens gehoord van de optie ’samenwonen’? dacht ik nog. Maar met de jaren leer je dat je niet alles wat je denkt ook perse hoeft te zeggen). Gelukkig kon ik dan na tien dagen toch echt mijn gloednieuwe paspoort bewonderen, geautoriseerd door de ambassadeur te Teheran himself, volgens het paspoort dan. Eind goed al goed.

Maar in Iran heeft het aanvragen van een nieuw paspoort ook nogal wat voeten in aarde. Met dat verhaal wacht ik nog even, bij voorkeur tot ik mijn nieuwe paspoort in handen heb en geen enkele ambtenaar zich meer kan bedenken of alleen nog even een extra stempel van een bureau aan de andere kant van de stad, gelegaliseerde handtekening, vingerafdruk, toestemming van de mannelijke wederhelft, nieuw geldig identiteitsbewijs (af te halen in Teheran) of een akte van welke aard dan ook nodig heeft!

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, nederland

Tags: paspoortperikelen

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.