De laatste schooldagen

Het schooljaar loopt ten einde in Iran. Op de meeste scholen zijn bijna alle schoolboeken (en dat zijn er nogal wat) nu behandeld en afgerond, al verschilt dat lokaal licht; de ene heeft nog enkele bladzijden van het rekenboek, de ander rekenen en Koran, en Hannah, mijn oudste dochter hoeft alleen nog een hoofdstukje van haar Engelse boek. Laatstgenoemde kwam vandaag trouwens goedgemutst thuis; ze houdt van wedstrijdjes en kwam vandaag helemaal aan haar trekken bij de wetenschapsquiz voor derde klassers. ‘wat vond je de leukste vragen? Dan schrijf ik er er een stukje over voor mijn weblog’. “Over mijn wedstrijd?” glunder glunder. ‘Sterker nog, je mag het zelf schrijven’.

“Vandaag hadden we koran, lezen, rekenen en schrijven. We gingen ‘dor-e’ doen, van elk boek een beetje herhalen. Lezen, de hoofdsteden van de provincies… Maar het leukste was dat we vandaag een mosabeghe-ye Elmi (wedstrijd wetenschap) hadden. Ons juf ging dertig vragen schrijven over alle boeken van dit jaar, met elk vier antwoorden. En we moesten het goeie antwoord aankruisen. Daarna keek onze juf naar de fouten, dan zei ze hoeveel fouten we hadden, en moesten we die zelf opzoeken. Ik vond deze wedstrijd heel leuk. En toen ik thuiskwam ging ik zeggen ‘ik wou dat onze juf nog een keer dit ging doen!’ Omdat het was heel leuk! Mijn cijfer werd nuzda (negentien op twintig), dat is een negen”.

Mijn vraag wat ze de leukste opdrachten vond, bleek niet eenvoudig, ze vond bijna alles leuk, lachte ze! Maar misschien wel het leukste aspect vond ze dat ze daarna zelf hun fouten moetsen ontdekken. Helemaal mee eens, uitstekend, zou ik er zelfs van willen maken!

Tegen het einde van het schooljaar is het trouwens een drukte van jewelste, die ook de ouders (lees:moeders) ten deel valt. Want zo vlak voor de jaarlijkse eindtoetsen is de leerstof niet alleen keurig op tijd afgerond, er wordt ook grondig herhaalt, op school en vooral ook thuis. Om de kinderen voor te bereiden op hun toetsen moet namelijk wel een en ander gebeuren, volgens de school.
Zo krijgen de kinderen elke dag een reeks opdrachten mee die moederlief mag uitwerken. Zo dien ik voor rekenen regelmatig een oefentoets te maken die 20 blz van het rekenboek samenvat (waarbij Hannah natuurlijk over mijn schouder meekijkt en commentaar geeft: “niet zulke makkelijke sommen opschrijven!” en –tot mijn opluchting- “waarom schrijf je achtenzeventig niet in cijfers in die zin?” O, mag dat?). Ook eerste klassers als Sara Mina komen met hele reeksen opdrachten thuis. Naast rekenen dienen ook haar dictees, schrijfoefeningen en wetenschap grondig herhaalt te worden. Dan weer 20 vragen van haar werkboek taal (blz 20-40), dan weer een dictee van 99 woorden van de teksten 5, 6 en 7, of een dictee met alle woorden met de medeklinkers gh en q uit het hele boek (die ik natuurlijk moest opzoeken!). Nou ja, zoals het er nu uitziet krijgen ze net als vorig jaar wederom een cijferlijst vol tienen (bisten), en scharen zij zich ook dit jaar bij de ’selecte’ groep an 80 % van hun klas die thuiskomt met een uitstekend rapport!

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, jeugd, onderwijs

Tags: Onderwijs Iran

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.