Fietsen langs de Zayanderoute

Een tijd geleden schreef ik enthousiast over de perikelen rond de aanschaf van een fiets in Iran. Op het stuk kwamen al even enthousiaste reacties, die me zelfs overmoedig tot nieuwe plannen inspireerden. Ik zag het al helemaal voor me; na jaren van bloed, zweet en tranen studeerde Elisa Scholte met glans af aan de  Rijksuniversiteit te Groningen, klaar voor haar nieuwe roeping, fietsen verhuren langs de rivier in Isfahan! De inschrijvingen voor de nieuwe fietsclub stroomden natuurlijk binnen, wachtend op het verlossende startschot. Nou, bij deze! 

Hoewel mijn roeping nog niet geheel uitgekristalliseerd is en ook na mijn studie persoonlijkheidsfactoren als een brede interesse, een voorkeur voor projectmatig werken en organiseren, onderzoeken, schrijven, doceren, adviseren, luieren, gidsen en opvoeden de beroepskeuze niet altijd vereenvoudigen, zijn de eerste projecten in gang gezet! Een daarvan was een feit toen afgelopen donderdag mijn testpanel op de fiets klom.

Omdat het prachtige slingerweggetje langs de rivier wat kort was voor een ochtendvullend uitstapje, begonnen we met een blik op de miraculeuze Shaking Minarets, behorend tot de tombe van de 14de eeuwse Dervish Abu Abdollah. Deze minaretten zijn bekend om, de naam zegt het eigenlijk al, hun vermogen tot bewegen. Als je in een van de torens klimt en op de juiste manier de minaret heen en weer schudt, begint niet alleen de minaret zelf, maar ook haar evenbeeld aan de andere kant van de tombe te schudden -voor sceptici met minder scherpe ogen zelfs bewezen door een tingelend belletje!

Hoewel deze eigenschap niet uniek is, en zelfs volgens sommige bronnen in bepaalde mate toebehoort aan elke minaret, is dit wel de bekendste in haar soort. In vroeger tijden mochten bezoekers zelf in een van de minaretten klimmen, maar door veelvuldig onderzoek (en allicht ook wat te uitbundige krachtpatsers onder de bezoekers) is het schudden voorbehouden aan de heren beheerders zelf. Omdat het tegen het einde van het schooljaar loopt en de tijd van schoolreisjes en studentenuitstapjes is aangebroken, was het pleintje  voor de rustplaats van de sufimeester afgelopen donderdag volgestroomd met uitgelaten jongeren, die de professionele minarettenschudder joelend binnenhaalden als een filmster -mogelijk nog bezienswaardiger dan de minaretten zelf

Vervolgens werden de fietsen uit de achterbak van de auto gehesen en -voor zover mogelijk- op de juiste hoogte ingesteld, tussen neus en lippen door werd nog maar eens het bewijs geleverd dat Nederlandse mannen iets langer zijn dan hun Iraanse soortgenoten, maar het mocht de pret niet drukken. Na een testrondje volgde een sprintje naar de volgende bezienswaardigheid en uitdaging, en reden de heren en dame naar de even verderop gelegen heuvel met de oude vuurtempel. Het beklimmen van deze Atashgah is een leuke uitdaging met als beloning een mooi uitzicht over de stad. Geconditioneerde wandelaars kunnen even lekker hun energie kwijt en mensen met hoogtevrees kunnen er een enorme overwinning op zichzelf behalen. Want hoewel zeker bij de afdaling waarschijnlijk menig schietgebedje wordt gepreveld, zijn de klim en de afdaling met een helpende hand hier en daar (uiteindelijk) voor iedereen te doen. 

En toen mochten ze los. Na de oversteek over de weg (het gevaarlijkste onderdeel van het programma -zo niet van heel Iran) fietsten ze langs de beboste oevers van de zayanderoute… Langs de rivier valt soms van alles te beleven… lokale landbouwers die hun eigen producten zoals wortels, dille of bloemen ter plekke uit te grond steken en verkopen, families (of verliefde stelletjes) die langs de rivier barbequen, een spannende brug die (zogenaamd vervaarlijk) wiebelt en -alsof het nog niet genoeg is- je kan zelfs halverwege de tocht een bezoekje brengen aan een groots vogelpark, de Bagh-e Parandegan.

Aangezien het testpanel de tocht erg leuk vond, hebben we dit uitstapje dezelfde middag nog in het facultatieve programma van een Nederlandse reisorganisatie gebracht. De fietsers hebben zich blijkens de eerste reacties prima vermaakt, maar ook de wandelaars (ieder zijn ding / regel maar eens meer dan vier fietsen uit het niets) kwamen aan hun trekken. De open achterbak van de auto werd soepeltjes omgedoopt van fietsvervoer tot personenvervoer, zodat ze het eerste deel de Iraanse familie-reisstijl mochten proeven, geweldig (vond ik, in ieder geval  :) , om vervolgens in de schemering van de frisse wandeling langs de rivier te genieten…  

Vanaf heden zijn groepen en individuen in alle soorten en maten welkom! 

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, Joy, taboes

Tags: fietsen in Iran, Isfahan, reizen

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.