God straft onmiddellijk!

Vanmorgen las ik op een groot reclamebord langs de weg ‘God ziet alles!’. Enkele uren later stond ik langs dezelfde weg te zwaaien naar een gedeelde taxi, op weg naar huis… de naam roepend van het grote plein waar ik heen wilde had al snel het gewenste effect en binnen een minuut zat ik in de juiste taxi. Wat een geweldig systeem toch, bedacht ik me nog maar weer eens. Je hoeft bijna nooit te wachten en als de taxi eenmaal vol is ben je in no time op je bestemming, zelfs als je op grote kruispunten of pleinen ‘over moet stappen’ tussen verschillende taxi’s heb je meestal een perfecte aansluiting! 

Ik herinnerde me nog goed de eerste keer dat ik in zo’n gedeelde taxi stapte. Volgens de officiële normen dienen man en vrouw in het publieke domein gescheiden te zijn, en je wordt geacht niet met mensen van de andere sekse te praten als je hen niet kent. Deze scheiding wordt echter opvallend pragmatisch geïnterpreteerd, zoals in de gedeelde taxi’s. Deze taxi’s gaan vanaf een groot kruispunt pas rijden als ze vol zijn, dat wil zeggen drie personen op de achterbank, en twee (!) op de voorstoel (al is dat sinds kort officieel verboden). Dat laatste was ik de eerste keer even vergeten, dus toen ik wilde instappen, zag ik dat achterin een man in het midden zat. Het leek me niet gepast om naast hem te gaan zitten, dus keek ik naar de chauffeur om te kijken of ik voorin kon stappen. Hij leek geen bezwaar te hebben. Kort daarna kwamen echter twee soldaten aanlopen, een streek neer op de lege plaats op de achterbank en de andere schoof naast me op de voorstoel. Daar zit ja dan in de Islamitische Republiek tussen een chauffeur en een soldaat voor in de auto… Maar nee, er werd niet met vreemde mannen gepraat!

Later hoorde ik dat ik beter had kunnen laten merken dat ik achterin wilde stappen en een ware stoelendans in gang had kunnen zetten; de man die in het midden zat zou dan uitstappen, mij in het midden laten zitten en vervolgens alsnog naast mij gaan zitten. Oefening baart kunst en sindsdien heb ik dan ook bijna nooit meer genante situaties meegemaakt, tenminste, in 99 % van de taxiritten word je zonder merkwaardige situaties keurig afgezet op een gewenste straathoek.

Een heel enkele passagier bewijst echter dat de Islamitische Republiek ondanks haar doorgeschoten kledingvoorschriften en omgangsregels een cursus zelfbeheersing voor mannen is vergeten. Ik was achter in de lege taxi gestapt en doorgeschoven. Een kruispunt later stapte een jonge man ook achterin, die echter onnodig ver op de verder lege achterbank doorschoof. Toen ik zijn hand op de bank steeds dichter naar mijn been zag schuiven vond ik het wel welletjes, en beet hem in het Farsi toe op zijn eigen plek te blijven. Tot mijn tevredenheid was dat voldoende om zijn zelfbeheersing te hervinden, en beschaamd schoof hij zo ver mogelijk weg van me. Toen hij even later wilde afrekenen, gaf de chauffeur hem minder wisselgeld dan hij verwacht had. Luidkeels protesteerde de man, maar het mocht niet baten. Nadat ik de chauffeur groot gelijk had gegeven, lachte ik stilletjes voor me uit. God ziet alles, en God straft onmiddellijk!

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, Joy, religie, taboes

Tags: Shared taxi's in Iran

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.