‘Verzin een vijand’

De Nederlandse overheid wordt regelmatig door critici beschreven als het schoothondje van de VS. Ook de Nederlandse media lijken niet altijd even kritisch en ijverig op zoek naar een goed begrip van de vaak complexe werkelijkheid, zeker niet als men in the rush kan leunen op Engelse en Amerikaanse persbureaus die ‘het internationale nieuws’ in hapklare brokjes doorspeelt naar de Nederlandse persbureaus en hoofdredacteuren. De kritische journalist Joris Luyendijk schreef na zijn vijf-jarige correspondentschap vanuit het Midden Oosten een intrigerend boek over de gang van zaken rond de berichtgeving over het Midden Oosten, Het zijn net mensen. Een boek om in een adem uit te lezen en er gemende gevoelens aan over te houden; je voelt je rot, alsof je jarenlang voor het lapje bent gehouden door het journaal, anderzijds opgelucht, nu weet je tenminste precies hoe het zit    .

Maar vandaag las ik het artikel ‘Verzin een vijand’ van de hand van Marcel Hulspas dat niet minder intrigerend was, in De Pers nog wel, geen slechte zet. Hier enkele alinea’s die het geloven van allerlei complottheorieen wel erg aantrekkelijk maken!

“Een complot van kwaadwillende schurken is het mooiste excuus om een oorlog te beginnen. Zie Bush versus Irak, nu 5 jaar geleden. Hoe Amerika bij conflicten de waarheid een handje helpt. 

Nobel, noodzakelijk en gerechtvaardigd. Zo omschreef president Bush onlangs de oorlog in Irak. Maar buiten het Witte Huis geldt de oorlog, die zich nu al vijf jaar voortsleept, als een uitzichtloze, mislukte, en vooral niet-noodzakelijke militaire operatie.
De officiële reden om het land binnen te vallen was dat dictator Saddam Hoessein Al-Qaida zou steunen, en over massavernietigingswapens zou beschikken. Beide beschuldigingen bleken nergens op gebaseerd. Sterker nog; ze werden bewust gefabriceerd om een inval te rechtvaardigen. Al ruim vóór de aanslagen van 11 september 2001 werd een dergelijke inval aanbevolen door conservatieve denktanks, nauw verbonden met het Witte Huis.

Schuldvraag. Wie een oorlog wil beginnen, wil het liefst zélf bepalen wanneer die oorlog uitbreekt, maar wil óók dat de tegenstander daarvoor de schuld krijgt. Het is dus verstandig niet passief af te wachten tot de vijand over de schreef gaat, maar zelf een provocatie te fabriceren die de mogelijkheid biedt de vijand ‘terecht’ aan te vallen wanneer dat het beste uitkomt.
De massavernietigingswapens waren het perfecte excuus: omdat ze een permanente ‘bedreiging’ vormden, kon de VS zelf bepalen wanneer ze zou aanvallen, en de schuld ging naar de leugenaar Saddam Hoessein. Het gaat hier om een oude tactiek. De geschiedenis van de Verenigde Staten biedt veel voorbeelden van samenzweringen op het hoogste niveau, gericht op het uitlokken van oorlogen en het misleiden van de publieke opinie.
Leugens niet nieuw. Maar dergelijke leugens zijn niet nieuw: in de geschiedenis van de Verenigde Staten is het wel vaker voorgekomen dat men een provocatie verzon, om een ‘gerechtvaardigde’ oorlog te kunnen starten. Een van de eerste voorbeelden is het uitlokken van de Spaans-Amerikaanse oorlog van 1898. Inzet van de strijd was Cuba, of beter: de suikerproductie op het eiland. De Amerikaanse suikerbaronnen wilden de lastige dictator Weyler verdreven hebben, en betaalden krantenmagnaat William Randolph Hearst voor een agressieve anti-Spaanse perscampagne. Oorlog werd onvermijdelijk, en een excuus werd spoedig gevonden.”

Volgens Hulspas zijn vergelijkbare tactieken toegepast bij Pearl Harbor, Vietnam en de zes-daagse oorlog, om enkelen te noemen. Dus eu… mocht Iran binnenkort weer de grootste bedreiging van de internationale vrede zijn volgens de doorsnee media, dan zouden we ons kunnen afvragen waar die geluiden vandaan komen!

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, nederland

Tags: Iran, media, oorlog, VS strategieen

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.