Bedreigde naamsoorten

Laatst las ik op een site het opmerkelijke gegeven dat enkele namen in NL dreigen uit te sterven. Neem bijvoorbeeld de naam Fred, en ja, uit onderzoek op het internet e.o. kwam men verdacht weinig (leuke) Fredden tegen. Tja, wat doe je eraan, zou je zeggen, niets.

In andere landen springt men echter anders om met de keuzevrijheid van de new-born/ouders. Sommige buitenlandse ambassades in Nederland geven bijvoorbeeld alleen een paspoort af als de gekozen naam voor de nieuwe aardling in hun lijst voorkomt. Waarom is me vooralsnog een raadsel, ik kan hooguit  gissen; allicht wil men koste wat kost de kinderen met dubbele nationaliteit tijdens de jaarlijkse familiebezoeken aan Marokko behoeden voor onuitspreekbare namen, of heeft men het niet zo op matig vernederlandste namen van Engelse komaf zoals jeffrey. met een j. Kan ik me best voorstellen  In Iran heeft men echter andere redenen om naamkeuzes te beinvloeden.

Zo las ik laatst dat na de revolutie in 1979 alle namen die verbonden waren aan de pre-islamitische glorieuze geschiedenis van Iran, waar de Shah zo trots op was, simpelweg verboden werden voor de nieuwe generatie. Veel jeugdige Darioussen zal je dan ook niet meer tegenkomen. Ook allerlei namen van belangrijke straten en pleinen zijn kort na de revolutie veranderd, of eigenlijk verislamiseerd, niet altijd met succes overigens. Daardoor zijn er ontzettend veel situaties waarbij er twee namen zijn voor een plein of straat, en het is meestal gissen welke naam ‘ingeburgerd’ is, de oude of de nieuwe, en zelfs stadsplattegronden zijn daardoor soms bijna onbruikbaar. Ik heb me wel eens rotgezocht naar een Al Zahra straat ofzo, niemand die het kende, terwijl het toch echt op mijn papier met het adres stond. Bleek het een grote straat te zijn waar ik al drie keer langs was gereden… Heel leuk. 

Ik heb echter ook een mooi verhaal gehoord over de periode voor de revolutie. Juist in de decennia voor 1979 werd het pre-islamitische tijdperk de hemel in geprezen, en ook de helden uit de verhalen van de beroemde dichters en schrijvers die Iran heeft voortgebracht werden warm gekoesterd. Een van die schrijvers was Ferdowsi, die de Shanhnameh schreef (epic of kings), wel beschouwd als het kroonjuweel van de Perzische literatuur. De mythische held Rostam uit dit verhaal inspireerde menig jong ouderpaar, maar ook de naam van het krachtige paard, Rakhsh, was geen onbekende in Iran. Toen deze achternaam echter steeds minder voorkwam, werd besloten hier iets aan te doen.. en zo kwam het dat kinderen die te vondeling waren gelegd vernoemd werden naar dit kachtige paard, en de achternaam Rakhsha mogen dragen.

Aan alle Rakhsha’s die op zoek zijn naar hun oorsprong…

As Rostam grew older, it became clear that he had the potential to be a great warrior. His father Zal promised to find a horse worthy of him – one that would be courageous in the midst of battle. Rostam was given the pick of all the horses that roamed Zabolestan and Kabolestan. He picked a mare who was famous for his speed and spirit. This horse was almost impossible to catch – for three years warriors had attempted to tame it and had failed. Rostam was impressed:

‘Its body was a wonder to behold,

Like saffron petals, mottled red and gold;

Brave as a lion, a camel for its height,

An elephant in massive strength and might’

Defying all expectations, Rostan was able to catch and mount the horse. He named it Rakhsh, the Persian word for lightening. Rostam felt it was fated that Rakhsh was his horse. They went on the have many adventures together.*

* Brittish Library

 

Explore posts in the same categories: Joy