Te (on)genuanceerd

Wat is nieuws? Alles wat afwijkt van het normale, zou je kunnen zeggen. Daarbij nemen we voor lief dat alles wat normaal is veelal buiten beschouwing blijft. In je eigen omgeving geeft dat doorgaans niet. Maar met name met het oog op verre buitenlanden kan dit merkwaardige gevolgen hebben voor de beeldvorming. De media verhaalt alleen over landen als er ‘nieuws’ is, waardoor per definitie en verwrongen beeld ontstaat over het land in kwestie. We lezen immers alleen over de afwijkingen en niet de normale gang van zaken of de mening van de doorsnede van de bevolking. Afrika wordt opnieuw getroffen door hongersnood, de Palestijnse kwestie blijkt ook na deze top uitzichtloos en Iran is terroristisch.

Voor nuance of een inbedding van het nieuws is veelal geen tijd of ruimte. Teveel nuance zou kunnen leiden tot lange saaie stukken waar de lezer in zijn uurtje voor of na het werk niet op zit te wachten en nuancerende zinnen vallen in het niet bij de kern van de zaak, het nieuws.  

Ook in eigen land heeft dit mechanisme overigens haar invloed. Toen Dr. Buitelaar naar aanleiding van haar onderzoek onder Marokkaanse vrouwen in Nederland jaren geleden werd gevraagd enkele dames aan te bevelen voor een interessante discussie in de media, werden de kandidates stuk voor stuk afgewezen. Ze waren te gematigd of te genuanceerd en boden met hun opvattingen geen garantie voor een levendige of verhitte discussie. Geen nuance maar een gepolariseerde discussie dus, waarin we geconfronteerd werden met fundamentalisten en anti-isten.

Wat zou ons nog meer worden onthouden, vraag ik me wel eens af. En hoe zou het zitten met afwijkingen van het verwachte nieuws?

 

Stel, je verwacht grote ophef in alle islamitische landen naar aanleiding van de film van Wilders. Worden straks alleen de landen genoemd in het journaal waar werkelijk geprotesteerd wordt, of worden ook de landen genoemd waar groot protest was verwacht maar waar het achteraf misschien wel meeviel? De nieuwswaarde van de tweede categorie is allicht wel interessanter, maar of die het gaan halen… Lang hoeven we niet te wachten op het antwoord van deze vraag, enkele media hebben reeds een voorproefje gegeven. In aanloop naar de uitkomst van de beruchte film zijn de voorbereidingen begonnen, Nederlanders in den islamitischen vreemde worden alvast benaderd: moet je al onderduiken en ben je straks bereid te vertellen over je ervaringen in het gevaarlijke Iran? Teleurgesteld druipen reportagemakers af als het vooralsnog wel mee blijkt te vallen. De reactie is anders dan verwacht -nieuws, zou ik zeggen, maar blijkbaar was het niet opwindend genoeg; Nederlanders blijken in Iran namelijk nog prima over straat te kunnen. Even checken of er in het volgende land spannender tijden te beleven zijn. 

Gelukkig biedt internet meer ruimte dan de fixed 10 minutes van een nieuwsprogramma. En daar maakten journalist Erdbrink en een van de licht teleurgestelde benaderden van het actualiteitenprogramma in kwestie vanuit Iran ludiek gebruik van. Met de videocamera in de hand gaan de twee heren in Teheran de straat op om te peilen hoe hun Nederlanderschap valt bij de Iraanse bevolking. Op de scherpte valt wel wat aan te merken. Ze hadden naast hun oranje hoed met Nederlandse vlag en foto van Wilders in de hand best mogen doorvragen of de gewone man op straat echt niet gehoord had van filmplannen. Desalniettemin een interessante doch saaie –want nuancerende en weinig spectaculaire- docu met gewone mensen aan het woord.

Dat de mening van de ondervraagde burgers in Teheran niet uniek is, kan ik vanuit Isfahan trouwens bevestigen. Ook in andere steden in Iran wordt Holland door de mensen op straat vooralsnog uitsluitend geassocieerd met bloemen en voetbal. Een filmpje dus, voor wie de mening van Iraanse jongeren in het park en de bloemenverkoper op de hoek wil horen. http://onzemaninteheran.com/?p=322#comment-91999

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, Joy, nederland

Tags: Wilders in den Vreemde

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.