Grond is heilig!

Een Iraanse vrouw heeft andere rechten dan Iraanse mannen, doorgaans. Zaken als erfrecht, echtscheiding en voogdij zijn in een andere historische context bepaald dan de onze, laten we zeggen. In tijden dat mannen de plicht hadden voor hun vrouw(en) en dochters te zorgen en vice versa, met beiden een cultureel bepaalde seksespecifieke invulling. Brood op de plank vs een warme maaltijd op tafel, dat idee. ’We hebben de taken gewoon goed verdeeld’, vertrouwde een grapjas in de familie me laatst met een knipoog toe: ‘de vrouwen zorgen voor een lekkere maaltijd en wij zorgen ervoor dat het met smaak wordt opgegeten.’

Wat betreft het erfrecht willen westerlingen maar ook de vrouwenbeweging in Iran tegenwoordig flink steigeren, want in het islamitisch erfrecht erven dochters de helft van wat hun broers erven. Iraanse geestelijken hebben daar zo hun verklaringen voor. Zo las ik een keer dat de religieus geleerde Saanei uitlegde: ‘Dat is helemaal niet oneerlijk, in feite krijgt zij evenveel als de man. Luister maar, het is net tovenarij. Als de erfenis drie dollar bedraagt, krijgt de man twee dollar en de vrouw een. Wat brengen die dollars op? Daar gaat het om. Wij zeggen tegen de vrouw: die ene dollar is van jou, daar hoef je niets van weg te geven, of je nu trouwt of kinderen krijgt, of niet. Maar de man moet van zijn twee dollar als hij trouwt -en hij kan niet alleen blijven- de uitgaven van zijn vrouw betalen, en van zijn gezin, en misschien ook die van zijn ouders. De vrouw, die die ene dollar helemaal voor zichzelf mag houden, deelt wel in die twee dollar van de man. Zo bezien heeft de vrouw anderhalve dollar, of soms zelfs meer. Zij is aandeelhouder in de twee dollar van de man’.*

Ja, heel glad. Maar tijden veranderen wel (een beetje). Steeds meer vrouwen gaan werken en brengen daarmee een aandeel in het brood op de plank en in sommige samenlevingen nemen steeds meer mannen een deel van de zorg op zich. En als een man niet genoeg geld in het laatje brengt, dan wordt het geld van de vrouw natuurlijk ook gewoon aan de huishoudpot toegevoegd.

Maar er zijn uitzonderingen, in Iran blijft het bezit van de vrouw in zekere zin heilig. Veel vrouwen investeren hun geld namelijk in goud of grond. Goud is waardevast en wordt regelmatig ingezet als onderpand voor een lening of verkocht als de nood aan de man is. Sommige vrouwen gebruiken het volgens mij ook als appeltje voor de dorst of gewoon voor de zekerheid, je weet nooit wanneer je je eigen kapitaal nodig zal hebben. Hetzelfde gaat op voor grond. Vrouwen uit gegoede families of boerenfamilies die al generaties grond in hun bezit hebben erven hun aandeel en hier kan niemand zonder haar toestemming aankomen. Dat ondervond ik niet lang geleden aan den lijve.

Als investering hadden we een stukje grond gekocht. Hoewel ik als ik ooit echt zou trouwen waarschijnlijk in gemeenschap van goederen zou trouwen (wat dus in Iran eigenlijk niet bestaat), besloten we het stuk grond op mijn naam te zetten. Als appeltje voor mijn dorst, of als verzekering -ik ben helemaal ingeburgerd. Maar omdat ik helemaal geen tijd heb om me bezig te houden met (bouw)vergunningen en andere ingewikkelde zaken opgesteld in het Farsi, vroeg Mohsen mijn toestemming voor een machtiging zodat hij er achteraan kon gaan. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Ik moest mee naar de notaris, waar we bijna direct weer weg werden gestuurd. Voor het afgeven van een wettige machtiging diende ik twee getuigen mee te nemen uit mijn eigen familie. Mijn schoonfamilie optrommelen als getuigen was niet voldoende, ik mocht natuurlijk niet onder druk van mijn schoonfamilie een handtekening zetten. Ze hebben er vreselijk moeilijk overgedaan, ik moest echt al mijn charmes en meest ontspannen gezichtsuitdrukkingen in de strijd gooien om te bewijzen dat ik echt niet onder druk werd gezet. Afgezien van het feit dat ik niet wilde wachten tot mijn familie kwam overvliegen, vond ik het geweldig, wat een bescherming van mijn rechten. Ik ben volgens mij in goede handen en voel me rijker dan ooit!

*Citaat: Iran achter de schermen. C. Roelants, 2001

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, mooie quotes, religie

Tags: Iran, Islamitische erfrecht

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.