Pyjama’s en honkbalknuppels

Een gil in de nacht. We zitten met vrienden aan tafel, maar bedenken ons niet lang en struikelen over elkaar naar buiten. Een man scheurt in een auto de bocht om en houdt daarbij –beschermend, zo lijkt het- zijn arm als gordel voor het kind op de voorstoel naast hem. Net als we willen concluderen dat we getuigen zijn van een uit de hand gelopen gezinsruzie, gilt de vrouw: ‘Een dief’, een dief heeft mijn kind!’ Ze had de auto aan laten staan toen ze de deuren van haar garage wilde openen. Verschrikt proberen we de vrouw te behoeden zich voor de auto te werpen, terwijl de mannen achter de dief aangaan. Wat een geluk, hij lijkt de weg niet te kennen en kiest voor een doodlopende straatje. Luttele seconden later halen we opgelucht adem als een kind de hoek om komt rennen. Ondertussen heeft een van de buren zijn auto dwars geparkeerd voor het geval de dief zou weten om te keren. Hulde! Niet iedereen is bereid zijn auto op te offeren aan een verwarde en paniekerige autodief die per abuis auto met kind blijkt te hebben gestolen. Niet lang daarna zien we dat de heren de dief uit de auto hebben gesleept -onder toeziend oog van de halve straat die in pyjama en met honkbalknuppels in de aanslag is toegestroomd. Ik hou mijn hart vast, onder de uitgelopen buurtbewoners zijn enkelen die nog een appeltje te schillen hebben met autodieven.

 

Er worden een paar rake klappen uitgedeeld, het lijkt wel alsof iedereen nog iets te vergelden heeft. Zouden ze hem ter plekke ritueel laten boeten voor zijn actie en die van zijn ‘vakgenoten’ erbij? Gelukkig blijken verstandige lieden waar mogelijk de knuppels op enige afstand te houden. De man die er duidelijk verslaafd uitziet, wacht geslagen gelaten tot de politie arriveert… Een klein straaltje bloed loopt uit zijn mond. De buurjongens voelen zich stoer en praten opgewonden na.
Twee dagen later worden we in islamitische stijl door het gezin bedankt voor het pakken van de dief. Naast een hartelijk dankwoord krijgen we een zakje vlees, waarschijnlijk van een recent geslacht schaap waarvan het vlees wordt gedeeld met buren, bekenden en armen, als soort van offer om verder ongeluk af te wenden.
Wel wilde de politie nog even precies horen wat er gebeurd is en verzoekt manlief vriendelijk toch dringend zich te melden op het bureau. Ik hoopte stilletjes dat de politie die avond niet te laat is gearriveerd. Ik zie toch liever een rechter dan mijn buurjongens de man afrekenen op zijn daden.

Om nog even bij ‘wraakgevoelens’ te blijven, laatst vroeg iemand me of er veel opgekropte woede is bij de bevolking, die misschien tot uiting zou kunnen komen bij een nieuwe wind in de machtsarena. In eerste instantie betwijfelde ik dat. Ik zie Iraniërs over het algemeen als vrij zachtaardige mensen of een hoge mate van feminiteit, als je de theorie van de Hofstedes over culturen erbij haalt. Veel mensen in mijn omgeving lijken bovendien neutraal en niet direct persoonlijk gekrenkt door de overheid. Naast grapjes over belastingdieven enzo natuurlijk dan, maar die komen in de beste gezelschappen en families voor. Maar als ik naar de honkbalknuppels kijk en daar minder neutrale persoonlijke geschiedenissen bij optel zoals van talloze kritische studenten en schrijvers van de afgelopen drie decennia… De buurjongens, buurmannen en zelfs buuropa’s leken niet bepaald rouwig om dit ‘verzetje’ en ze zijn vast de enigen niet in het land.

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, jeugd, taboes