Tournalisten
Onlangs waren er enkele bevlogen Nederlandse jongens in Isfahan die wel een tolk en een gids (naar niet-stedelijke gebieden) konden gebruiken; zij waren hier namelijk als ‘tournalist’, bezoekers van Iran met de onbevangen blik van een toerist en de nieuwsgierigheid van een journalist, verklaarden zij. In samenwerking met EenVandaag wilden zij nieuwe vormen van journalistiek ontwikkelen. Tijdens hun reis door Iran en hun zoektocht naar de inhoud van democratie in Iran houden ze een weblog bij en doen ze verslag van hun reis, interviews en ontmoetingen. Op de weblog van de website van EenVandaag (http://weblogiran.blogvandaag.nl/page/) konden mensen bovendien vragen ‘insturen’ waar ze graag de opvatting van een Nederanier over wilden horen, waaronder vragen betreffende democratie in Iran. Niet toevallig, een kleine maand voor de parlementsverkiezingen. Heel interessant dus allemaal en er zaten leuke vragen (en antwoorden) bij. Ze konden echter niet allemaal aan bod konden komen tijdens hun dagen in Isfahan. Een van die vragen was wat men zou doen als de regering een dag een oogje dicht zou knijpen (vrij vertaald).
Deze vraag viel buiten het (tijds)bestek van de tournalisten maar omdat we de vraag zo leuk vonden (en uit nieuwsgierigheid natuurlijk) hebben we deze voorgelegd aan een vriendin. Ik zat op het puntje van mijn stoel om niets van haar antwoord te missen, om vervolgens te horen: ‘niets’. ‘Niets bijzonders in ieder geval, ik zou gewoon naar college gaan’, zei ze. Niets? Ja maar… dat kan natuurlijk, foute antwoorden bestaan in dit geval niet. Ik kon het niet laten naar verklaringen te gaan zoeken.
Hoe zou dat kunnen? Ze kent natuurlijk niet anders dan de Islamitische Republiek. En eu.. ze is zelf best wel islamitisch; ze bidt elke dag en lijkt rust en steun te vinden in haar geloof. Ze heeft geen behoefte haar hoofddoek aan de wilgen te hangen, want ze vindt dat helemaal zo slecht nog niet. Of eigenlijk heeft ze misschien helemaal geen last van de overheid, Den Haag is Groningen natuurlijk niet. De politiek zou dan eigenlijk niet echt invloed hebben op haar dagelijkse leven, net als het feit dat relatief veel mensen gewoon proberen hun eigen leven te leven, onafhankelijk van de wind in Teheran. Of doet ze al lang alles wat ze wil, of God (volgens de heren politici) verboden heeft? Ja, dat je veel kan doen in Iran tussen de (overheids-) regels door is wel duidelijk. Of zouden er nog andere verklaringen kunnen zijn?
‘Maar zou je dan niet een dagje de wind door je haren willen voelen?’ Het leek of ze rilde bij de gedachte alleen al; dat is toch enorm onhandig? Weet je hoe lang ik dan elke dag bezig zou zijn met mijn haar? En de wind waardoor het steeds in de war zou raken… en hoeveel kleren zou ik wel niet moeten kopen, als ik zonder de lange jas elke dag naar buiten zou willen? Maar voegde ze eraan toe, ik zou wel veranderingen willen, ik zou bijvoorbeeld vaker willen fietsen, makkelijker een huis huren, niet worden nagekeken door jongens… dat soort dingen, maar dat zijn dingen die in de cultuur zelf moeten veranderen. Een-nul. Al kan ik ook hier niet laten een paar mitsen en maren erbij te bedenken, want deze overheid stimuleert haar gewenste ontwikkelingen nou ook niet bepaald, zacht uitgedrukt!
De reis van de tournalisten is zoals gezegd te volgen via de site van EenVandaag, waarbij ook nieuwsgierigen naar mijn Nederanier binnenkort hun hart kunnen ophalen, hij is uitgebreid geinterviewd!
Bron foto: EenVandaag Weblog Iran
Tags: Democratie in Iran, EenVandaag
You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.