De geliefde bergen van Teheran

    

   

   

          

Heerlijk was het! Ik had al zoveel gehoord over de geliefde bergen bij Teheran, dat ik er al lange tijd een keer heen wilde. Al die leuke restaurantjes en theehuizen die er zouden zijn, de sfeer, de uitdagende bergtoppen! Omdat het vanuit Isfahaans perspectief niet om de hoek is, was het er nog niet van gekomen maar toen ik afgelopen weekend mijn kans zag, greep ik die natuurlijk met beide handen aan. Op advies van mijn Iraans-Nederlandse vriendin heb ik (na jaren) de bergschoenen uit de kast gehaald, en dat bleek een uitermate geschikte keus, halverwege werden zelfs de sneeuwklauwen onder de schoenen gebonden.

De verhalen waren wat mij betreft geen woord teveel! Het wandelpad langs een klein bergriviertje leidde ons door prachtige natuur, ijspegels hingen aan het overhangende rotsblokken, het uitzicht was soms adembenemend en ons pad kruiste regelmatig het riviertje, waar we onze weg zochten over de stenen in het heldere bergwater.

Toen we licht afweken van het pad werd het zelfs avontuurlijk toen ik dertig centimeter in de sneeuw wegzakte en op de tast de klimtocht vervolgde! Ook de restaurantjes en talloze eet- en drinkgelegenheden waren echt leuk. De sfeer onder de bergwandelaars was totaal anders dan ik voorheen gezien had. Voor het eerst heb ik iets gezien wat volledig voldoet aan mijn beeld van een drukke ‘herberg’, ruimtes met lange tafels, een houtkachel of haard in het midden waar je omheen kon kruipen en de typisch Iraanse lage tafels waar hele gezelschappen neerstreken, al discussierend, met een boek of krant of luisterend naar een dichteres en natuurlijk een glaasje thee of waterpijp. Veel doorgewinterde bergwandelaars kenden elkaar al jaren… mijn reisgenoot vertelde dat ze velen zelfs  al kende vanaf haar kinderjaren en mensen elkaar wekelijks tegenkwamen, waardoor leuke bergvriendschappen waren ontstaan.  Onder de doorgewinterde wandelaars kende ze veel kunstenaars, intellectuelen en dichters…

Opvallend was dat onder deze uiteenlopende mensen ook veel oudere mannen en vrouwen kwiek meeliepen. Wat en gezonde levenstijl en wat een verademing na de vijftigers en zestigers onder de mij bekende Isfahaniers die zich soms door een beetje kou het eigen huis injoegen en al dan niet klagend over hun knieen bij de kachel blijven plakken! Bovendien waren er ook diep in de bergen, bevoorraad door pakezeltjes, lichtpunten die voldoende alternatief boden. zoals de verwarmende hete kom Iraanse groentesoep die op een houtvuur gekookt was!  Wat smaakte dat opeens goed!

Explore posts in the same categories: Joy, reizen