Inburgeringsexamen: geslaagd!

Het was vandaag een spannende dag, voor mij, maar meer nog voor mijn eerste Iraanse leerlinge Nederlands. Ze had vandaag namelijk haar inburgeringsexamen op de Nederlandse ambassade, waar veel vanaf hangt natuurlijk. Als ze zou slagen zou ze een flinke stap dichter bij haar in Nederland wonende man komen, en bij en andere uitslag natuurlijk evenredig omgekeerd. Vanmorgen in de trein werden we vroeg gewekt. Met een harde bonk op de deur werden we even voor half zeven ruw uit onze nachtrust gehaald (‘lakens inleveren aub’) om luttele minuten later opgevrolijkt te worden door een net iets te harde radiouitzending; ‘Goedemorgen, beste luisteraars, goede morgen goede moslims, Armeniers, Kalimi (Joden) en Zarathushti, welkom bij een nieuwe dag, moge het een mooie, vrolijke dag worden! Moge een ieder de tijd nemen voor een goed ontbijt en een schoon en fris begin van deze nieuwe dag en moge eenieder met een glimlach op de lippen het hart van uw naasten verwarmen!’ Wie bedenkt zulke teksten, denk ik, al beseffend dat ik toch effect heeft, want mijn coupe-genoten kunnen net als ik niet anders dan verbaasd en met opgetrokken wenkbrouwen naar elkaar glimlachen!

Veel te vroeg komen we bij de ambassade aan.

De stampvolle metro had ons razendsnel van Zuid naar Noord Teheran verplaatst, al moet ik erbij zeggen dat spitsuur niet echt een pretje is als je niet graag als sardientjes in een blikje ondergronds door de stad zjoeft. Een Teheraanse studente had me laatst verteld dat de metro’s soms zo vol zijn, dat de laatste passagiers zich een keer bij de ene deur naar binnen hadden weten te persen, maar er bij een andere deur iemand weer het perron op was geduwd, oeps! Dat kon ik me best voorstellen, na vanmorgen!

Maar om terug te komen op het inburgeringsexamen, mijn leerlinge had zich grondig op het tentamen voorbereid, voorzover het de examenstof betrof dan. Ze was trouwens zeer positief over deze voorbereidingseis, want ondanks de (gezonde) stress die het oplevert, was ze blij dat ze al zoveel geleerd had over de Nederlandse taal en samenleving, gewoonten, belangrijke geschiedkundige feiten, historische figuren en oorlogen. Een minpuntje mag nog wel meegenomen worden bij de volgende evaluatie trouwens. Gelijk toen we de ambassade binnenliepen vroeg ik -geheel in de stijl van het culturele gedeelte van het tentamen, waarvoor ze 100 vragen met antwoorden bij plaatjes en foto’s uit haar hoofd had geleerd: ‘Wie ziet u hier op de foto?’ Als het de foto van Willem van Oranje, Onze prins of Maxima was geweest had ze vlekkeloos kunnen antwoorden. Ook als ik haar gevraagd had waar de konining woonde en werkte had ze het me verteld, maar ze wist het niet. Ze herkende niet de vrouw op de foto bij de ambassade. Dat krijg je, als je alles en iedereen behalve een foto van onze konining in de vragenlijst zet! 

Toen was ze dan eindelijk aan de beurt. Ik pakte mijn boek erbij, om na een uurtje op te staan en de dienstdoende Iraanse medewerker maar eens te vragen hoelang zo’n examen eigenlijk duurde.  ’Het examen duurt ongeveer een half uurtje, maar het is net pas begonnen. Maar als je je verveelt, wil ik ook wel even een examen Farsi voor je bedenken hoor’, grapte hij erachteraan. Even later was het dan toch zover. Ze was geslaagd, met een comfortabele score van 90 % juiste antwoorden nog wel. Zij blij, ik blij!

Explore posts in the same categories: Iran algemeen, nederland, reizen

Tags: basisexamen, Inburgeringsexamen, inburgeringsexamen Nederlands, metro en trein in Iran

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.