Democratische tendensen
Soms hoor je in Nederland in de media of in Westerse literatuur: ze (landen in het Midden Oosten) zijn er misschien nog niet aan toe als samenleving, democratie. Ook Iraniers noemen dit soms: we hebben een home-grown democratie nodig, en dat gaat niet over een nacht ijs. Ik heb echter ook wel eens andere geluiden gehoord: het Iraanse volk wil een krachtige leider. Soms gebeurt het dat ze de ene vader des vaderlands inruilen voor een andere autoritaire ‘vader’. En ook hier: ‘Misschien zijn we er nog niet aan toe, aan meer democratie.’ Een enkeling wijst het hele concept democratie af als middel voor de bevordering of instandhouding van Westerse hegemonie in de wereld. Daar kan je over twisten, maar er is wel een keerzijde aan bepaalde invullingen van democratie; zo zou je met financiële steun van buitenaf een verkiezing natuurlijk nogal kunnen beïnvloeden. Ooit een ´arme´ amerikaanse president gezien? En deed Rita Verdonk laatst niet een oproep tot financiële steun voor haar nieuwe par.. eu vòlksbeweging? Voer maar eens campagne met louter goede argumenten! Stel je voor.
Hoewel ik in alle uitspraken in deze wel iets van een kern van waarheid herken, zie ik om me heen dat democratische besluitvorming in Iran toch eigenlijk al een wijdverbreid verschijnsel is… Onlangs was ik bij een bijeenkomst van een groepje studenten die hun Engelse communicatievaardigheden wilden verbeteren. Het gespreksonderwerp voor die dag werd gekozen op basis van een rondje mogelijke onderwerpen, waaruit die werd gekozen met de meeste stemmen. Ook in de universiteiten blijken verkiezingen vanzelfsprekend part of de game. Het hoofd van de faculteit wordt bijvoorbeeld normaal gesproken gekozen, merkte ik al vrij snel toen ik in Iran was. In het geval er van hogerhand plotseling wordt besloten iemand anders op de functie te zetten dan de (verwachte) winnaar van de verkiezingen, leidt dit tot verontwaardiging en soms zelfs tot studentenprotesten. Hoewel de uitslag dus niet altijd bindend is, om het zacht uit te drukken, worden zelfs kinderen in Iran al vroeg spelenderwijs bekend gemaakt met deze vorm van bestuur en besluitvorming. Laatst werd in de derde klas van het basisonderwijs het ‘hulpje van de juf’ voor die week gekozen naar aanleiding van de meeste (anoniem ingediende) stemmen… Tja, dan leer je trouwens ook gelijk verlies te incasseren (beteuterd merkte mijn dochter op: ik dacht dat ik veel meer stemmen zou krijgen..). Al bleek dat ook op dit niveau al vriendjespolitiek een rol speelt: als jij mij kiest, kies ik jou, oke?
Tags: democratie Iran
You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.