Geweigerd om een korte broek
Een paar dagen geleden ging ik even de vuilnis buitenzetten. Nu neem ik het allang niet meer zo nauw met de islamitische moraal en die ene minuut buiten met de vuilniszak in mijn hand kan soms ook wel met blote armen en slechts een sjaaltje omgeslagen. Terwijl ik terugliep, genietend van het zuchtje frisse wind, moest ik echter tot mijn schrik constateren dat door datzelfde zuchtje wind de deur voor mijn neus dichtsloeg… daar stond ik dan, zonder sleutel voor een dichte deur.. de kinderen sliepen al, Mohsen was er nog niet en het leek erop dat het net licht begon te vriezen. En laat het nou net die ene dag zijn dat ik een strakke spijkerbroek en een strak t shirt met korte mouwen aan heb, haha… Gelukkig woont een van Mohsen´s broers en zijn gezin (die het zelf ook niet zo nauw nemen met de islamitische moraal als het niet nodig is) zo ongeveer om de hoek, dus die 600 meter heb ik het maar gewaagd in mijn verderfelijke mannen-verleidende outfit! Ik werd gerustgesteld; na lachend mijn verhaal te hebben aangehoord zeiden ze dat men zijn schouders erover op zou halen, omdat ik toch een buitenlander ben. Als ik een Iraanse was geweest, zouden ze zeker denken dat ik gek was geworden of dat ze een spook hadden gezien!
Maar als buitenlander heb ik dus ´privileges´. Want hoewel ´ons soort mensen´ zich in Iran wel behoren te gedragen naar de (kleding)normen en wetten, krijgen ze volgens mij meer ruimte bij de interpretatie ervan… Gister zag ik nog twee blonde dames die weliswaar keurig een hoofddoek hadden omgeslagen, maar van drie kilometer afstand van de bevolking onderscheiden konden worden door hun korte T shirts (nog net geen naveltruitje). Zelf ben ik echter ook nog nooit aangesproken door de zedenpolitie, maar misschien kleed ik me wel gewoon erg ´gepast´ (buiten mijn straat en de vuilnis dan). Ik zie het dan ook niet als mijn taak om op dit gebied te provoceren; vrijheid moet uiteindelijk toch van binnenuit gecreeerd worden en niet door een of andere westerling erdoor worden gedrukt, mijns inziens. Toch kan je als westerling dus wel wat maken. Dat betekent echter niet dat je kleding geen invloed heeft en dat geldt ook voor de heren. Ik weet nog heel goed dat Mohsen een keer de bakker werd uitgestuurd toen hij na een dagje strand per ongeluk met korte broek een dorpje langs de Caspische zee onveilig maakte. Mannenbenen kunnen ook erg verleidelijk zijn, en stel je voor dat een getrouwde vrouw daarmee geconfronteerd wordt, zeer ongepast! Een paar maanden geleden kwam ik een groepje Hollandse reizigers tegen en ik wilde hen graag de paradijselijke binnenplaats van Hotel Abbassi -met een van de weinige even geweldige terrasjes in Isfahan- laten zien. Tot mijn verbazing (maar achteraf gezien had ik het kunnen weten) werd een van de jongens echter de toegang geweigerd, zijn driekwart broek (en dreadlocks) werden niet op prijs gesteld. Zo zie je maar weer.
(al zou hij in deze outfit bij een chique hotel/ restaurant in NL misschien even hard geweigerd worden, maar dat laten we verder voor gemak verder even buiten beschouwing)
Tags: mannelijke hejab, taboe
You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.
May 24, 2008 at 5:55 am
[...] ps, ook de mannen zijn niet geheel vrij in hun doen en laten op het gebeid van de laatste grillen in mode- en moraalland, zoals ik eerder al eens schreef onder de mannelijke hejab. Korte broeken zijn echt not done! http://elisascholte.wordpress.com/2007/10/17/zuchtje-wind/ [...]