schoolreisjes
‘Vrijdag organiseert de universiteit een uitstapje, ga je mee?’ Over die vraag van een vriendin moest ik even nadenken. Had ik zin in een hele dag doorbrengen met giechelende eerstejaars studenten? ‘Hello (giechel giechel), are you a foreigner? (giechel giechel)’. Maar na enige aansporing van Mohsen (‘kan leuk zijn’), gecombineerd met de gedachte dat dit precies de groep jeugdigen is waarover ik een deel van mijn scriptie schrijf (de kinderen van de revolutie!) en ik bovendien altijd wel in ben voor iets nieuws, liet ik mijn naam inschrijven. Nou, ik heb het geweten! Toen ik me klaarmaakte werd ik direct even subtiel gewezen op mijn kleding, die ik voor de gelegenheid mocht aanpassen. Het werd georganiseerd door de universiteit, dus dress code: conservatief! Mijn zwarte lange jas dan maar. Het mocht de pret niet drukken; niet lang nadat we vrijdagmorgen om 6 uur klaar stonden bij het verzamelpunt -het plein bij de moskee van de universiteit- werd ik omringd door een stel vrolijke uitbundige studenten die de typische sfeer van en schoolreisje heel goed wisten te creeren. Al snel werden achter in de bus zomerhits gezongen, uitbundig in de handen geklapt en, anders zou het geen Iraans feestje zijn, in het gangpad gedanst! (ja ja, als er geen discotheek voorhanden is worden studenten inventief!)
Niet iedereen zong mee. De organisatoren bleken Basij te zijn en de leidinggevende deed zijn uiterste best niet meer dan een glimlach te tonen. De groepering die ik voorheen alleen kende als moraalpolitie, die verliefde stelletjes uit het park plukt voor een morele preek of meisjes wijst op hun afzakkende hoofddoeken. Maar ze deden dus meer, want ze organiseren ook de meeste schoolreisjes in het middelbaar onderwijs, heb ik me laten vertellen. Het deed me denken aan het kleine beetje wat ik weet over de Hezbollah in Libanon; strijders (al dan niet voor vrijheid), maar ook een sociale organisatie die actief is en ook goed werk verricht in allerlei aspecten van de samenleving. De Basij in Iran dus ook, zo blijkt. Maar niet geheel onbaatzuchtig. Nadat de leidinggevende Basiji zichtbaar met moeite probeerde niet mee te genieten verzocht hij de meest luidruchtige dames om het bij klappen te houden, de zang ging hem net iets te ver. De Iraanse overheid heeft jarenlang muziek afgewezen en bestempeld als ‘westerse decadentie’. De basij kon als oprechte moslim zijn overheid natuurlijk niet afvallen! (in tegenstelling tot de gemiddelde ook oprechte maar gematigde moslims van Iran).
De lange busreis naar een mooie bergstreek werd intensief benut. Na een quizje (wie kan mij vertellen wat de Basij is/zijn? -wie het weet krijgt een presentje!) en een enquete (he toe nou, vul nu even in, ook iedereen die het invult krijgt een presentje!). De arme man werd niet echt serieus genomen, en kreeg plagende opmerkingen retour; ‘ach meneer, wat jammer nu, we hebben geen pen …’ en ‘mag die (religieuze-) muziek wat zachter, we horen ons zelf niet meer…’ Maar de Basiji zijn volhouders. Op de terugweg ben ik twee keer voor hun neus in slaap gevallen omdat hun uitleg/toespraken/preken/ reacties op ons evaluatiebriefje mij iets te lang duurden!
De dag zelf was verder trouwens leuk hoor! We hebben gewandeld over een bergweide met tulpen (!) en uitgebreid gepicknikt in een park in een klein toeristisch stadje. Iedereen diende zelf de lunch mee te nemen, wat betekende dat elk informeel groepje studenten hele pannen me eten, salade en thermoskannen met thee meesleepte. Ik zou het zelf niet bedacht hebben, maar het was wel lekker!
Maar de tijd van schoolreisjes is afgelopen. Mijn eerste deadline van een scriptiedeel nadert en Hannah en Sara Mina hebben dit jaar ook geen schoolreisjes meer want per vandaag is de zomervakantie begonnen (het eerste en laatste deel van deze zin vormen geen fijne realiteit samen!).
De kleuters waren al een weekje vrij, maar vandaag is ook voor Hannah de laatste schooldag voor de zomervakantie aangebroken. Het einde van de toetsenweken van de basisschool zijn daarmee een feit, en daarmee trouwens ook het huiswerk van vele ouders! De drukte van de laatst tijd viel ook mij ten deel. Om Hannah voor te bereiden op haar toetsen moest namelijk wel een en ander gebeuren, volgens de school. Elke dag kregen de kinderen een reeks opdrachten mee die moederlief alleen nog even moest uitwerken. Zo diende ik voor rekenen dagelijks een oefentoets te maken die 20 blz van haar rekenboek samenvatte (waarbij Hannah natuurlijk over mijn schouder meekeek en commentaar gaf: “niet zulke makkelijke sommen opschrijven!” en –tot mijn opluchting- “waarom schrijf je achtenzeventig niet in cijfers in die zin?” O, mag dat?).
Ook haar dictees, schrijfoefeningen, wetenschap en Engels diende grondig herhaald te worden. Dan weer 20 vragen van haar werkboek taal (blz 20-40), dan weer een dictee van 80 woorden van de teksten 5, 6 en 7, of een dictee met alle woorden met de medeklinkers gh en q uit het hele boek (die ik natuurlijk moest opzoeken!). Nou ja, zoals het er nu uitziet krijgt ze net als vorig jaar wederom een rapport vol tienen, waarmee Hannah zich ook dit jaar zal scharen bij de ’selecte’ groep van 80 % van haar klas die thuiskomt met een uitstekend rapport!
Over een paar weken beginnen de zomercursussen in ieder geval. Waarschijnlijk willen de kinderen deze zomer wel naar een kleinschalig cultureel instituut voor tekenen, boetseren en theater. Nu maar hopen dat ze daar geen huiswerk en eindtoetsen hebben!
Groetjes Elisa
