Onderzoek in Iran
De indruk die ik van Iran kreeg bij mijn eerste bezoek in 2003, stond in schril contrast met de ideeën die in mijn (Nederlandse) omgeving heersten over Iran. In tegenstelling tot het eenzijdige politiek-gekleurde beeld in de Westerse media zag ik een gastvrij volk, families die westerlingen uitnodigen aan te schuiven bij een gezellige picknick in het park en een volk dat hield van plezier. Maar meer nog merkte ik dat de mensen in Iran, net als in andere landen, vooral belang hechtten aan een baan, goed onderwijs en een toekomst voor hun kinderen.
Naarmate ik langer in Iran verbleef groeide mijn nieuwsgierigheid naar de oorsprong van het negatieve beeld, maar ook naar de ontwikkelingen die het land had doorgemaakt tot het ‘huidige Iran’.
Ik heb het geluk gehad aan een faculteit te studeren die veel ruimte had voor de verdieping van persoonlijke interesses (zolang die uiteraard ingepast konden worden in een studievak). Die ruimte heb ik ten volle benut! Hierdoor heb ik in Iran kunnen verder studeren, allerlei aspecten van de Iraanse cultuur mogen onderzoeken en heb ik altijd enthousiaste begeleiding en stimulerende aanmoedigingen gekregen.
Dit heeft geresulteerd in mijn afstudeeronderzoek waarbij ik de rol van het onderwijs in Iran vanaf mijn geboortejaar (wat toevallig samenviel met de revolutie van 1979) heb onderzocht. Centraal stond daarbij de vraag op welke wijze de overheden het onderwijs poogden te vormen en welke ontwikkelingen in het onderwijsveld de uitkomsten van het beleid beïnvloedden.
Om deze vraag te beantwoorden heb ik op basis van literatuuronderzoek en analyses van persberichten verschillende perioden na de revolutie van 1979 onderzocht. Ik heb een indeling gehanteerd waarbij Iraanse leiders met een typerend beleid centraal staan: de islamiseringpolitiek van Khomeini (1979-1989), de hervormingsbeweging van Khatami (1995-2005) en de conservatieve beweging van de huidige president, Ahmadinejad (2005-heden). Hierdoor hoopte ik niet alleen te kunnen onderzoeken wat de gevolgen van het beleid van Khomeini en zijn achterban op korte termijn waren, maar tevens een poging te wagen na te gaan in hoeverre het onderwijsbeleid haar doel behaalde op lange termijn. Zouden de kinderen van de revolutie allen goede, loyale moslims zijn geworden?
Binnenkort een samenvatting van mijn bevindingen en een link naar de scriptie
