Fietsen in Iran

  

 We hadden het er al vaak over gehad, we zouden een nieuwe auto gaan kopen. Mijn partner verraste me laatst echter met een andersoortige aankoop, in plaats van een auto werden de deuren van onze Iraanse binnenplaats geopend voor een spiksplinternieuwe.. fiets.

In Iran heb ik vooral twee soorten fietsen gezien: De veelgebruikte oerdegelijke herenfiets met zo’n dubbele stang en de snelle citybikes met meer versnellingen dan je in a lifetime gebruikt. De keuze was snel gemaakt. We wonen in het vlakke gedeelte van de stad, dus ik ging natuurlijk meteen even de buurt onveilig maken! Begrijp me niet verkeerd, ik ben op zich geen gevaar in het verkeer, ware het niet dat sommige andere weggebruikers hier de neiging hebben om te gaan staren als ze een vrouw op een fiets zien.

Nu geeft dat niet, als blonde buitenlandse (niet al mijn haar is weggestopt onder mijn hoofddoek) ben ik zo langzamerhand wel gewend aan starende blikken, maar het verkeer wordt er uiteraard niet veiliger op. Dat is dan ook gelijk mijn grootste ethische dilemma, ik wil natuurlijk geen (blik)schade door afgeleid verkeer op mijn conto.

Maar aan de andere kant, zo’n fiets is natuurlijk snel, handig, gezond, milieuvriendelijk en leuk. Dus heb ik besloten dat handjevol Iraanse meisjes die me voor ging te steunen bij hun strijd tegen begrijpelijke doch belachelijke taboes (Iran heeft veel bergen en woestijn en wie fietst nou graag een berg of zandheuvel op. ‘Laten we er een taboe van maken’).

Ik voel me -ondanks dat ik in een miljoenenstad leef- trouwens wel een beetje als een fietser in de woestijn als ik netjes mijn hand uitsteek als ik afsla, het voelt in deze context alsof ik heel raar met mijn armen zwaai! Maar ik zet door. Gefaseerd weliswaar, ik ga voor de tactiek van langzame gewenning, elke dag een straatje verder.

Eigenlijk hadden we een kleine evolutie op dit gebied veel eerder verwacht, want toen we net in Iran aankwamen was de vooruitstrevende Khatami president, die wel in was voor vernieuwing. De huidige regering lijkt andere prioriteiten te hebben, maar bevorderd door de rantsoenering van benzine allicht indirect (en waarschijnlijk onbedoeld) de populariteit van de fiets, ik hoop het van harte!

Om nog even terug te komen op de vrouwelijke fietser, ik zou natuurlijk geen student zijn als ik er niet een kleine steekproef aan vast zou hebben geknoopt (ik ben niet voor niets een eeuwige student, ik vrees een van de laatste van de Nederlandse studentepopulatie). Dus toen ik laatst langs een fietsenzaak liep, heb ik even het aanbod vrouwenfietsen nader bekeken.

Er waren maar liefst drie modellen en in totaal waren er toch zeker 40 verkocht in het afgelopen jaar, antwoordde de welwillende verkoper me. Dat geeft hoop, lijkt me, want de goede man is natuurlijk niet de enige fietsenhandelaar in Isfahan! Hij vertelde er wel bij dat de meeste meisjes vooral ’s ochtends vroeg en ’s avonds laat fietsen, in de parken bijvoorbeeld. Ook kreeg ik het advies een donkere, bij voorkeur zwarte manteau (lange jas/blouse) te dragen op de fiets, en misschien iets langer dan ik op dat moment aan had, voegde hij er subtiel aan toe.

Grappig toch, hoe conservatiever de kleding, hoe meer je ‘kan maken’ in Iran. Nou ja, ik stap vooralsnog op de fiets in de kleren die ik op dat moment toevallig aan heb, zwart of niet! Wederom een kwestie van gewenning, lijkt me!

Explore posts in the same categories: Joy, taboes