Zoroastrisme

Iran is een van de oudste beschavingen ter wereld, en heeft prachtige wijsheden voortgebracht. Een van de oudste religies is het Zoroastrisme.  Het symbool de Faravahar symboliseert veel meer dan je op het eerste gezicht zou denken, waar ik eerder eens een stukje aan heb gewijd.  Zelf vindt ik met name de drie vederlagen interessant;

De drie vederlagen symboliseren de drie kernwaarden waar goede gelovigen (idealiter) naar streven in het dagelijkse leven:  Pure gedachten, Pure woorden en Pure daden! Sommigen zouden het allicht anders vertalen, als schone mooie, goede gedachten etc, maar de kern lijkt me duidelijk!

Nu kan je bij deze wetenschap goedkeurend knikken, en misschien zelfs wel denken:  ‘Goh, best mooi!’ en de rest overlaten aan de gelovigen zelf; maar je kan er ook meer mee;  ik was zelf wel benieuwd hoe dat in de praktijk uit zou pakken, en besloot mezelf uit te dagen; hoe zou het zijn als je dit streven zelf een tijdje gebruikt bij alles wat je doet? Een kwartiertje was reeds voldoende om erachter te komen hoe bijzonder en compleet deze waarden zijn – en ongelofelijk confronterend met je eigen gewoontes, woorden, daden en gedachtes!

Je woorden beheersen is nog tot daar aan toe; gelukkig kan je nog heel wat uitroepen en opmerkingen die reeds op het puntje van je tong liggen nog net op tijd inslikken, om nog eens te overwegen of de intentie van de woorden echt wel zo positief of tenminste neutraal was! Je gedrag is ook nog wel te beheersen; elke dag een goede daad is zowieso al een aangenaam streven,  en als je dat dan nog wat versterkt, is de kans groot dat je het eerste kwartier heel gemoedelijk doorkomt en vele vriendelijke reacties krijgt!      … Pure Gedachten… eu.. dat is voor de gevorderden!

Na een bescheiden experment was me reeds duidelijk dat je een hele mooie wereld kon krijgen als iedereen dit als uitgangspunt van het leven nam, en ik kan dit experimentje dan ook  iedereen van harte aanbevelen. En als men in dit land iets meer waarde zou hechten aan haar wijsheden .. wow, wat een land zou Iran zijn

Traditionele Guesthouses

Omdat ik zelf erg houd van sfeervolle  guesthouses en traditionele hotels, ben ik altijd op zoek naar mooie locaties met leuke mensen!  Ik ben inmiddels al heel wat juweeltjes tegengekomen in Iran, een impressie!

This slideshow requires JavaScript.

Uiteraard ga ik zelf de komende tijd ook nog wat op reis, dus mooie tips en foto’s van andere ‘Places to be’  zijn altijd welkom!

Adverteren met andermans veren!

Er verschijnen regelmatig prachtige boeken over Iran; omdat ik niet dagelijks in de Nederlandse  boekhandel sta, en omdat het daarnaast ook nog wel eens aangenaam kan zijn eens een boek te lezen dat niet over Iran gaat, loop ik wel eens wat ‘achter’ als het gaat om nieuwe uitgaves over dit land. Gelukkig komen er regelmatig reizigers langs in Isfahan, die wel vlak voor hun reis nog even door de boekhandel (al dan niet op  Schiphol) zijn gewandeld, en deze boeken dan nog wel eens aan een leesgierige Nederlandse in den Vreemde schenken!

Een zo’n boek dat ik onlangs met veel genoegen in ontvangst heb mogen nemen en met nog meer genoegen moeiteloos van kaft tot kaft heb gelezen, is het prachtige  ‘Dochter van Isfahan‘. Mijn eigen dochter merkte kritisch op dat het meisje op de voorpagina er helemaal niet zo Isfahaans uitzag  -..eu, ja, je hebt wel een beetje gelijk, maar eu.. hoewel licht contradictief met de titel komt het meisje volgens het verhaal oorspronkelijk uit het  Zuiden van Iran, dus zou het toch wel weer kunnen ‘kloppen’.

Mooi boek in ieder geval , dat een prachtig sfeerbeeld geeft van het Isfahan en het leven in het 17de eeuwse Iran, met dank aan degulle gever! Dat ik dat maar vast gezegd heb!

Even striking als  de eerste indruk die mijn dochter had na het zien van de foto op de voorpagina van de uitgave die voor ons lag, was echter een ander detail op de voorpagina, en wel de volgende adverterende oneliner:  ‘Iedereen die houdt van Duizend Schitterende Zonnen van Khaled Hosseini zal hiervan genieten.’  Waarheid als een koe waarschijnlijk, want ik heb van beide boeken genoten, maar eu.. ik kon enige schampere opmerkingen erover niet voor me houden. Toen ik mijn lichte ongeloof overbracht op het eerste slachtoffer dat in mijn buurt was, volgden enkele hillarische minuten; de Italiaan, die de humor er ook wel van in zag: “Everybody who loves Pyramids, will be fond of Iran too!

De religies van het boek

De Abrahamische religies, of ook wel de religies van het boek; het Jodendom, Christendom en de Islam. Toen mijn kinderen voor het eerst hoorden dat de profeet ‘Isa’ dezelfde was als Jezus, rolden ze bijna van hun stoel van verbazing; ze hadden ‘Hem’ toch in een heel andere context leren kennen, en dat de hun welbekende profeet dezelfde was als het (kerst)kindje die in een stal in Bethlehem werd geboren, was wel even een verrassing.

Om de overeenkomsten nog eens te onderstrepen, en hen gelijk wat ‘Nederlandse’ basiscultuur mee te geven, hebben we onlangs een soort kinderbijbel gekocht in Nederland; bijbelse verhalen uit het oude testament; een beetje algemene ontwikkeling kan geen kwaad dacht ik, en ook de Nederlandse taal is doorspekt met bijbelse symboliek; ‘de Benjamin van de groep’ is natuurlijk pas echt te begrijpen als je je teksten kent (en een opfriscursus kon voor mij ook geen kwaad).
Terwijl de verhalen voor de kinderen een feest van herkenning zijn, en ze bij de inhoudsopgave lustig erop los raden over wie de verhalen gaan (Jozef, jaaa, dat is Yousef, David? Dawud natuurlijk, en Jacob is Yacoub!), rol ik op mijn beurt regelmatig van mijn stoel van verbazing; bij het verhaal van Simson en Dalila, de man met de kracht in zijn haar, kan ik niet anders dan concluderen dat de eerste zelfmoordaanslag die ik in de geschiedenisverhalen tegenkom door een ‘man van het volk van Israel’ is uitgevoerd op de ‘Filistijnen’, mooie inspiratiebron.

Eeen paar dagen na ‘Simson’ kom ik opnieuw het thema zelfmoord-aanslagen tegen, maar dan in de hedendaagse context in de indrukwekkende film Britz.. Een veelbelovende Pakistaans-Engelse geneeskunde studente protesteerd voor de vrijlating van haar vriendin die werd opgepakt omdat haar broer verdacht zou zijn van terrorisme..
Als haar vriendin vrij wordt gelaten, worden ze geconfronteerd met de vernederende situaties die kunnen ontstaan door de verse anti-terrorstische wetgevingen; haar hartsvriendin krijgt spreekverboden, omgangsverboden, huisarrest, meldingsplicht en mag niet bij de gesloten zitting van de behandeling van haar zaak zijn, noch zelf een advocaat kiezen.. tot overmaat van persoonlijke ramp is ze bij de verhoren hard aangepakt, en zowel uitwendig als inwendig grondig onderzocht, waarbij haar ‘maagdenvlies’ het niet overleeft heeft.. een opstapeling van vernederingen die haar enkele dagen na de vrijlating ertoe zetten zichzelf van het leven te beroven.. Als zelfs bij de reanimeringspoging de vriendin door de politie wordt gewezen op het omgangsverbod breekt er iets in haar.
Als ze voelt dat legale protestwegen haar niet ver brengen in de strijd tegen de mensonterende anti-terrorisme-wetgeving, sluit ze zich aan bij de radicale Islamitische Jihad-beweging, volgt een trainingskamp en bereid zich voor op een zelfmoordaanslag.. Tot het laatste moment lijkt het, hoop je misschien zelfs als kijker dat ze tot een ander inzicht komt… dat haar hoge opleidingniveau, haar vrijgevochtenheid, haar liefde voor een zwarte Britse man, haar broer, haar op andere gedachten kunnen brengen… dat ze misschien nog een keer glimlacht, als ze eenkind voorbij ziet huppelen, dat ze weer waardering voor het leven krijgt als ze op het muurtje gaat zitten naast een groepje ontspannen studentes, de passie ziet van de violist die op het drukke park bij de hoogste toren een intense prachtige solo speelt in het symfonie orkest.. als haar broer haar omhelst en vraagt het niet te doen..
“Waarom vermoorden we onschuldige burgers?” De bevolking kiest politici, de bevolking kijkt wegbij de implementatie van nieuwe wetgeving, velen negeren de miljoenen islamitische jongeren die het gevoel hebben dat elke nieuwe wetgeving rechtstreeks tegen hen is gericht.. zijn de burgers wel onschuldig?

Jeugdige Iraanse prins gezocht

Mijn dochters.. “jouw dochters zijn heel lief en ook heel schattig” dicteerd mijn jongste me. Ik had het niet beter kunnen zeggen Maar dat is niet het enige. Toen we onlangs van onze winterse vakantie in Nederland terug kwamen, waren we nog niet thuis of de kinderen snelden al naar hun favoriete les;theater! Sinds de zomer wilden ze dolgraag actrice worden, en de vraag of we ze dan maar zouden inschrijven voor theaterles was dan ook snel beantwoord. Een beetje geluk hadden ze wel, want het lot wilde dat ze precies de theaterjuf kregen, die ook de kinderprogramma’s voor de Isfahaanse televisie presenteert. Net terug uit Nederland mochten ze blokken voor hun eerste auditie; een lapje tekst, voor morgen uit je hoofd kennen aub! Twee dagen later trokken we met onze oudste naar de filmstudio’s van Sedah Sima, de place to be voor jeugdige Isfahaanse acteurs in spe! Het was wel even wennen; niet alleen dochterlief diende er Islamitisch verantwoord uit te zien, om het goede voorbeeld te geven aan haar leeftijdsgenootjes achter de buis (die leuke nieuw rok kon echt niet, ook de keurige maillot mocht niet baten, de driekwart rok -speciaal gekocht voor no ruz, kwam er niet door); maar ook moeders konden maar beter de hejab goed in orde hebben, wilde je binnengelaten worden in het toonbeeld van Islamitisch verantwoorde televisie (gelukkig bood een vest met lange mouwen uitkomst over de 3/4 mouw van mijn manteau, en na een beetje aandringen en vriendelijk en vooral onschuldig glimlachen, mochten we er toch nog in.) Verder heben mijn dochters een geweldige dag gehad; met ontzag kijkt vooral de oudste nu naar de lappen tekst die acteurs en actrices schijnbaar moeiteloos lijken tehebben geleerd!

Voor Iraanse leeftijdsgenootjes (m) in Nederland zijn er echter ook kansen te over; hieronder een korte oproep!

GEVRAAGD VOOR DE FILM “BLIJF!”
Martha Mojet Kindercasting is een kindercastingbureau.
Voor een grote rol in “Blijf!”, een film van Lourens Blok, zijn we op zoek naar Milad, een jongen van 9-11 jaar oud.
Hij heeft een Hollandse schoolvriendin en woont zelf met vader, moeder en twee oudere zussen al jaren in Nederland. Als ze horen dat hun verblijfsvergunning niet wordt verlengd, moeten ze terug naar het land van herkomst…

Wij zoeken een Iraanse of Iraakse of Afghaanse of Koerdische jongen van 9-11 jr, die Nederlands en ook een eigen taal spreekt (Farsi of Dari bijv) en die de rol van Milad zou willen spelen.

Wilt u meer informatie? Mail dan naar Petra van Lint: psvanlint@quicknet.nl
of bel Martha Mojet Kindercasting: 035 – 6931 721

Succes, Perzische prinsjes!

Lente in Iran

Hectisch, dat is het wel; net terug van een paar weken NL, en dan met je neus in de boter vallen; nieuwjaars-schoonmaken, laatste winkel-ondernemingen voor de nieuwe kleren van de kinderen voor Noruz (en ondernemingen kan je het wel noemen, in de overbevolkte winkelpassages van hartje Isfahan merk je werkelijk even niets meer van economischzware tijden!);
Maar het is ook weer de tijd van een heerlijke lente met bijna zomerse temperaturen al, en het begin van een oplevende oprechte interesse voor Iran vanuit de Westerse wereld; ondanks de dingen die het daglicht niet kunnen verdragen, blijkt dat mensen blijven zien of voelen dat het land een boeiend land is, dat de moeite waard is van het ontdekken, en met eigen ogen en beleving het land, de cultuur, natuur en het contact met haar inwoners willen ervaren; zelf een mening te vormen over het land, en niet op basis van media..
Bovenal merkte ik echter de afgelopen anderhalve week, dat ik het fijn vond om weer hier te zijn… niet geheel onverrast constateerde ik de eerste nachten ‘thuis’ dat dit ook echt voelt als mijn thuis, op het moment!

Ik wens iedereen een verrassend nieuwjaar, met hopelijk veel goede ontwikkelingen op persoonlijk en mondiaal gebied!

Elisa,
Back in Isfahan

In de rij voor melk

Elke morgen als ik de kinderen naar school breng, rijd ik langs kleine supermarktjes, waar lange rijen mensen staan te wachten. Meestal staan de mensen geduldig op hun eigen plaats, in hun eigen rij; het zijn vaak traditionele mensen, te zien aan allerlei factoren; de mannenrijen en vrouwenrijen zijn keurig gescheiden, de heren zijn gehuld in sobere grijze en bruine tinten, en de vrouwen zijn doorgaans allen gehuld in de traditionele zwarte chadors. Hier geen hippe jeans, strakke witte T shirts of een halve pot gel voor een modern kapsel, en al helemaal geen strakke manteaus en vrolijk gekleurde half afzakkende hoofddoeken.
Of het nu vriest of dooit, elke morgen staan ze er dus, en het lijkt soms of de rijen elke dag langer worden. Officieel staan ze allemaal te wachten op de komst van de verse levering van melk; gesubsidieerde melk wel te verstaan.
Ik ken mensen die er regelmatig tussen staan; Iraniers weten graag wat ze eten, en vooral in de traditionelere klassen worden daarom nog veel dingen zelf gemaakt; sommige huisvrouwen vinden de tijd en zin om zelf hun brood te bakken, tomatenpuree te maken, limoensap voor het hele jaar te persen, of zelf hun yoghurt te bereiden,waar veel melk voor nodig is.
Maar de grootste gedeelde eigenschappen van de dames en heren in de melkrijen, zijn waarschijnlijk waarden als soberheid en ijverigheid (waarom dure melk kopen als je ook goedkope melk kan kopen, en dat voor maar 20 minuten in de vrieskou), of gewoon pure noodzaak.
De mannenrijen zijn soms bijzonder zwijgzaam, maar vrouwen geven soms lachend toe, dat het ook wel gewoon erg gezellig in die rijen is meestal. Je bent even lekker buiten en je blijft moeiteloos op de hoogte van alle buurtnieuwtjes!

If It Ain’t Dutch, It Ain’t Much’

If It Ain’t Dutch, It Ain’t Much’

Toegegeven, het is misschien een beetje fout , maar deze quote ontlokte me vandaag een hartelijke lach; Grappig detail is dat deze Trots-op-Nederland-achtige titel niet eens in moerstaal is Ik heb de bijbehorende FaceBook site nog niet gezien (geblokt natuurlijk), maar ga dat zeker een keer doen! Ha, eindelijk eens een vleugje nationalisme met humor!

 Der Geburtstag ist:  Beginn des Lebens

Schonheit ist: Kunst des Lebens

Liebe ist: Teil des Lebens

Der Tod ist: Ende des Lebens

Aber die Freundschaft ist: Das Herz des Lebens

Deze mooie woorden kreeg ik onlangs van een vriend, en hoewel ik er nog niet helemaal over uit of de liefde en vriendschap werkelijk oorspronkelijk in deze volgorde werden geschreven,  vond ik het een mooi gebaar, dat ik graag doorgeef !

Ik wens iedereen een Gelukkig Nieuwjaar,  met warme  vriendschappen, voor de mooie en de moeilijke momenten..   

Elisa

Na de lange zomer..

De eerste dag van de herfst… de kids zijn na een lange zomervakantie begonnen aan hun eerste schooldag, en na mijn zomerstop, heb ik er eigenlijk wel weer zin in! Naast de simpele werkelijkheid van trage websites en eindeloos tragere internetverbindingen en inlogproblemen, was het nog een heel dilemma ; over onderwerpen neigend naar koetjes en kalfjes gaan schrijven, of helemaal niet schrijven. Ik heb mijn bedenktijd inmiddels al aardig ruim genomen, maar blijf jullie het definitieve antwoord nog even schuldig.

Inmiddels heb ik echter niet stil gezeten; Zoals de meeste Iraniers, gaat ook mijn leven eigenlijk toch wel zo’n beetje gewoon door. Natuurlijk; je kijkt even raar op als iemand je zonder blikken of blozen vertelt dat alle buitenlanders in dit land simpelweg worden gezien als een potentiele spion (en de kans is fifty-fifty: je bent het wel of je bent het niet ). Maar stilzitten was er dus niet bij, de afgelopen zomer. Sterker nog, ik heb bijna meer gedaan van wat ik al lange tijd wilde, dan in de afgelopen 4 jaar samen!

Een prachtige tocht op een woeste rivier in het indrukwekkende ChaharMahal Bakhtiari gebied; uitgerust met zwemvest, helm en een veelbelovende introductie (die rivier die hier zo rustig vredig langs jullie kabbelt voor een relaxed boottochtje, vergeet het maar… binnen toen minuten zijn jullie allemaal van top tot teen nat en peddelen jullie alsof jullie leven ervan af hangt !). Raften in Iran, wie had dat gedacht!

Een fysieke en mentale uitdaging bij een bijzonder authentieke grot-tocht… meterslange gangen, kruipruimtes, spelonken en onwaarschijnlijk grote gewelven, een grotmeertje.. (en dan terug kruipen, je letterlijk in allerlei bochten wringen, kronkelen, klimmen, klauteren, je kan het zo gek niet bedenken of we hebben het gedaan!).

Een mooie nomadentocht was evenmin onaangenaam! (“de meeste nomaden zijn fake, die trekken gewoon voor de (toeristische) gelegenheid mooie kleren aan”, waarschuwde men me van te voren); niets was minder waar!

Ook het Noorden van Iran liet zich graag door me ontdekken! Wandeltochten door mistige bergpassen, thee drinken met lokale herders, lange gesprekken en intense stiltes in een bijzonder guesthouse… luieren in de hangmat, met een geweldig uitzicht over de bergtoppen en uitgestrekte bossen, toch nog even het Kaspische strand opzoeken, en een duik in de golvenn van het motorbootje, net even buiten de kust… Zodra ik de gelegenheid heb, zal ik eens kijken hoe ik hier enkele mooie foto’s kan uploaden! Als ik tenminste binnenkort weer eens opnieuw de gelgenheid heb hier binnen te komen!